پروتئینوری-Proteinuria-و اطلاعات تکمیلی
![پروتئینوری-Proteinuria-و اطلاعات تکمیلی 1 اپیسپادیاس-epispadias- اطلاعات تکمیلی آن](https://aladyar.com/wp-content/uploads/2024/03/cropped-photo_2023-09-20_01-25-02-1.png)
معرفی پروتئینوری :
پروتئینوری یک وضعیت پزشکی است که با وجود پروتئین اضافی در ادرار مشخص می شود که اغلب نشان دهنده اختلال عملکرد کلیوی یا سایر بیماری های سیستمیک است. درک کامل پروتئینوری برای دانشجویان ضروری است زیرا نقش مهمی در ارزیابی سلامت کلیه و تشخیص بیماری های مختلف دارد.
تعریف پروتئینوری :
پروتئینوری به وجود غیر طبیعی پروتئین، در درجه اول آلبومین، در ادرار اشاره دارد. به طور معمول، فقط مقادیر کمی پروتئین از طریق ادرار دفع می شود، اما افزایش سطح آن می تواند نشانه ای از آسیب شناسی کلیوی یا بیماری های سیستمیک باشد که بر عملکرد کلیه تأثیر می گذارد.
علل پروتئینوری :
پروتئینوری می تواند ناشی از شرایط مختلفی باشد، از جمله:
1. بیماری مزمن کلیه (CKD)
2. دیابت شیرین
3. فشار خون بالا
4. گلومرولونفریت
5. عفونت های دستگاه ادراری
6. پره اکلامپسی در زنان باردار
7. نارسایی احتقانی قلب
پاتوفیزیولوژی پروتئینوری :
وجود پروتئین در ادرار نشان دهنده اختلال در عملکرد سد فیلتراسیون گلومرولی کلیه ها است. در شرایطی مانند گلومرولونفریت یا دیابت، آسیب به گلومرولها باعث میشود که پروتئینها وارد ادرار شوند. علاوه بر این، بیماری های سیستمیک مانند فشار خون بالا و دیابت می توانند منجر به آسیب میکروواسکولار در کلیه ها شوند و پروتئینوری را تشدید کنند.
تظاهرات بالینی پروتئینوری :
خود پروتئینوری ممکن است علائم قابل توجهی ایجاد نکند. با این حال، اغلب با شرایط زمینه ای همراه است که ممکن است با علائمی مانند:
1. ادم (تورم) به خصوص در پاها، پاها یا صورت
2. فشار خون بالا
3. خستگی
4. ادرار کف آلود یا کف آلود
تشخیص پروتئینوری :
پروتئینوری معمولاً از طریق آزمایش ادرار یا جمع آوری ادرار 24 ساعته برای تعیین کمیت میزان پروتئین دفع شده تشخیص داده می شود. نسبت پروتئین به کراتینین ادرار نیز ممکن است برای ارزیابی شدت پروتئینوری محاسبه شود.
اطلاعات عددی و داده های دارویی :
– دفع طبیعی پروتئین از طریق ادرار کمتر از 150 میلی گرم در روز است.
– میکروآلبومینوری، پیش ساز پروتئینوری، به عنوان دفع آلبومین ادراری بین 30-30 میلی گرم در روز تعریف می شود.
– در نفروپاتی دیابتی، مهارکنندههای ACE (مانند انالاپریل) یا مسدودکنندههای گیرنده آنژیوتانسین II (مانند لوزارتان) اغلب برای کاهش پروتئینوری و کند کردن پیشرفت بیماری تجویز میشوند.
– در موارد گلومرولونفریت یا اختلالات خودایمنی، ممکن است از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی مانند کورتیکواستروئیدها برای کاهش التهاب و پروتئینوری استفاده شود.
تشخیص پرستاری:
بر اساس یافتههای ارزیابی مرتبط با پروتئینوری، تشخیصهای بالقوه پرستاری ممکن است شامل موارد زیر باشد:
1. حجم مایع اضافی مربوط به احتباس مایعات ثانویه به پروتئینوری.
2. خطر اختلال در یکپارچگی پوست مرتبط با ادم و افزایش خطر زخم فشاری.
فرآیند پرستاری:
ارزیابی:
– یک ارزیابی کامل از سابقه پزشکی بیمار با تمرکز بر عوامل خطر بیماری کلیوی و علائم مرتبط با پروتئینوری انجام دهید.
– آزمایش ادرار را انجام دهید یا نمونه ادرار 24 ساعته را برای ارزیابی پروتئینوری جمع آوری کنید.
– علائم حیاتی، وضعیت مایعات و علائم اضافه بار مایعات، مانند ادم و فشار خون را کنترل کنید.
تشخیص:
– تشخيص هاي پرستاري را بر اساس داده هاي ارزيابي و پاسخ بيمار به درمان تدوين كنيد.
– همکاری با تیم مراقبت های بهداشتی برای تعیین اهداف و نتایج برای مراقبت از بیمار.
برنامه ریزی:
– ایجاد یک برنامه مراقبتی متناسب با تشخیص های پرستاری شناسایی شده و ارتقای سلامت کلیه.
– اولویت دادن به مداخلات برای مدیریت تعادل مایعات، کاهش پروتئینوری و جلوگیری از عوارض مرتبط با اختلال عملکرد کلیه.
پیاده سازی:
– به بیمار در مورد اهمیت پایبندی به دارو، اصلاح رژیم غذایی (مانند مصرف کم سدیم)، و تغییر شیوه زندگی برای مدیریت پروتئینوری آموزش دهید.
– داروهای تجویز شده را طبق دستور تجویز کنید، بر اثربخشی درمانی و عوارض جانبی نظارت کنید.
– نظارت بر مصرف و خروجی مایعات، ارزیابی علائم کم آبی یا اضافه بار مایعات.
– اقداماتی را برای ارتقای یکپارچگی پوست، مانند جابجایی منظم و ارزیابی پوست انجام دهید.
ارزیابی:
– ارزیابی اثربخشی مداخلات پرستاری در مدیریت پروتئینوری، حفظ تعادل مایعات و پیشگیری از عوارض.
– نظارت بر عملکرد کلیه از طریق ارزیابی منظم سطح پروتئین ادرار و آزمایشات عملکرد کلیه.
– برنامه مراقبتی را در صورت نیاز بر اساس پاسخ بیمار و تغییرات وضعیت بالینی اصلاح کنید.
تهیه شده توسط تیم تولید محتوای علادیار
.