حجم ذخیره بازدمی-ERV-
![حجم ذخیره بازدمی-ERV- 1 حجم ذخیره بازدمی-ERV-](https://aladyar.com/wp-content/uploads/2024/04/تصویر-صفحه-2024-03-21-175614-1.png)
معرفی ذخیره بازدمی:
حجم ذخیره بازدمی (ERV) یک پارامتر حیاتی در فیزیولوژی تنفسی است که برای ارزیابی عملکرد ریه ضروری است. متخصصان و دانشجویان باید ERV را به عنوان بخشی از مهارت های ارزیابی تنفسی خود درک کنند. این مقاله کاوش عمیقی از ERV ارائه میکند که تعریف، اندازهگیری، اهمیت، مفاهیم بالینی آن را همراه با دادههای عددی، ملاحظات دارویی، تشخیصهای پرستاری و فرآیند پرستاری پوشش میدهد.
تعریف ذخیره بازدمی:
حجم ذخیره بازدمی (ERV) به حداکثر حجم هوای بازدم شده پس از یک بازدم عادی جزر و مدی اشاره دارد. این نشان دهنده هوای اضافی خارج شده از ریه ها فراتر از چرخه منظم تنفس است.
اندازه گیری ذخیره بازدمی:
ERV معمولاً با استفاده از اسپیرومتری اندازهگیری میشود، جایی که افراد پس از یک نفس طبیعی حداکثر بازدم را انجام میدهند. مقادیر نرمال ERV بین 700 تا 1200 میلی لیتر (ml) در بزرگسالان سالم است.
اهمیت ذخیره بازدمی:
ارزیابی ERV به درک کشسانی ریه، مقاومت راه هوایی و قدرت عضلات تنفسی کمک می کند. انحراف از مقادیر طبیعی ERV ممکن است نشان دهنده شرایطی مانند بیماری انسداد مزمن ریه (COPD)، آسم یا بیماری های محدود کننده ریه باشد.
پیامدهای بالینی ذخیره بازدمی:
1. ارزیابی تنفسی: پرستاران از ارزیابی ERV برای ارزیابی عملکرد ریه به طور جامع استفاده می کنند. مقادیر غیرطبیعی ERV باعث بررسی بیشتر در مورد سلامت تنفسی می شود.
2. پایش بیماری: تغییرات ERV در طول زمان به عنوان شاخصی برای پیشرفت یا بهبود بیماری عمل می کند. نظارت بر ERV به تنظیم استراتژیهای درمانی برای شرایطی مانند COPD کمک میکند.
3. درمان تنفسی: پرستاران از دانش ERV برای اجرای مداخلات تنفسی استفاده می کنند. هدف تکنیک هایی مانند تمرینات تنفس عمیق و اسپیرومتری انگیزشی بهینه سازی ERV و بهبود عملکرد ریه است.
4. ملاحظات دارویی: برخی داروها بر ERV تأثیر می گذارند. گشادکنندههای برونش مانند آلبوترول با گشاد کردن راههای هوایی ERV را افزایش میدهند، در حالی که اپیوئیدها و آرامبخشها ممکن است با تضعیف نیروی تنفسی ERV را کاهش دهند.
5. تشخیص های پرستاری:
– الگوی تنفس غیر موثر مرتبط با کاهش حجم ذخیره بازدمی در بیماران مبتلا به COPD.
– اختلال در تبادل گاز مربوط به تغییرات در مکانیک ریه ثانویه به کاهش ERV.
– عدم تحمل فعالیت مربوط به اختلال عملکرد تنفسی به دلیل کاهش ERV.
فرآیند پرستاری:
1. ارزیابی: ارزیابی ERV از طریق اسپیرومتری و ارزیابی وضعیت تنفسی، از جمله صداهای تنفسی، اشباع اکسیژن، و تعداد تنفس.
2. تشخیص: تشخیص های پرستاری را بر اساس یافته های ارزیابی، شامل اندازه گیری های ERV و داده های بالینی شناسایی کنید.
3. برنامه ریزی: یک برنامه مراقبت با تمرکز بر بهینه سازی ERV، ترویج الگوهای تنفس موثر و بهبود تبادل گاز ایجاد کنید.
4. اجرا: مداخلاتی مانند تمرینات تنفسی، تجویز دارو و آموزش بیمار را برای رسیدگی به تشخیص های پرستاری شناسایی شده اجرا کنید.
5. ارزیابی: ارزیابی مجدد ERV و وضعیت تنفسی به طور منظم، ارزیابی اثربخشی مداخلات و تنظیم برنامه مراقبت در صورت نیاز.
تهیه شده توسط تیم تولید محتوای علادیار